لا تَخَف

مصطلح " من یهودی را می بوسم ولی یهودی زده را نمی بوسم"

جناب استاد سخنی داشتند که همیشه آنرا می شنیدیم که:« من یهودی را می بوسم ولی یهودی زده را نمی بوسم؛ من ماسون را می بوسم ولی ماسون زده را نمی بوسم !»

کسانی که مرضناک و غرضناک استاد را در حدّ یهودی ستیزی عرفی متهم و تخفیف کرده یا به گفتن حرفهای بی معنی و بی سر و ته استهزاء می کردند، مانند کسانی بودند که بلا تشبیه آیات کلام الله و رسول اعظم را استهزاء می کردند، و خدا فرمود آنان در آخرت، خود استهزاء خواهند شد. ولی این جماعت گمراه یا در مواردی سوداگر و بی سواد و دور از تفکر، در همین دنیا رسوا می شوند اگر، همگان بدانند سخن استاد چگونه می تواند مستند به کلام الله یا کلام رسول اعظم و حضرات ائمه اطهار باشد. آنان قطعا از درد بی خبری و خودپرستی بخود می پیچند و بر همه آشکار می شود که اینان، عمری به چیزی که نمی دانستند، جاهلانه خندیدند!

این همان نشانی دیگر از اِسناد سخنان جناب استاد است به کلام الله مجید یا کلام نبوی و حضرات ائمه، به عنوان مترجمان و مفسران وحی الهی. این مصطلح " من یهودی را می بوسم ولی یهودی زده را نمی بوسم" را می توان مستند به حدیث شریف نبوی در لئالی الاخبار ج 4 ص 204 کرد که فرمود:

« سلّموا علی الیهود و النصاری و لا تُسلّموا علی الیهود أمّتي». سلام کنید بر یهود و نصاری، و بر یهود امت من سلام نکنید.

جناب استاد از استعارۀ "بوسیدن" به جای " سلام کردن" استفاده می کند که نشان از توجه حِکمی ایشان است به زمان و اسمی که بر دورۀ ما به نسبت دورۀ رسول اعظم حاکم است. درک میان این دو زمان، تفاوت میان "سلام" و "بوسیدن" است که یکی سلام و صلح برای در امان ماندنِ سلام کننده از آفت و تهدید و آسیب است- و البته استاد تضمین نمی کند که روح تاریک یهود زمان ما از تهدید و آسیب نظر حِکمی و تفکر حق طلب اُنسی در امان بماند- و دیگری بوسیدن یهود، نه به دوستی، که به بوسیدن و کنار گذاشتن و کناره گرفتن! این بیان از آنروست که یهودی زدگی به عنوان علت مبقیۀ یهود جهانی تا چه اندازه خطرناک است؛ و تا چه حد حفظ این حوالت نامرضی برای یهود مهم است.